|
Humanistische gespreksgroep
|
 Als gedetineerde heb ik aan verschillende gespreksgroepen mogen deelnemen. Wat ik goed vind van de humanistische gespreksgroep is dat het om actualiteiten en stellingen gaat, die mij en misschien ook anderen aan het denken zetten. De visie dat de mens voor het grootste deel zijn leven zelf richting kan geven vind ik een mooi uitgangspunt.
Al een tijd ben ik bezig met het volgen van de opleiding sociaal pedagogisch werker, welke ik door omstandigheden en tegenslagen niet kon afmaken. Dankzij dat ik telkens de kracht zie te vinden, heb ik de opleiding nog niet opgegeven. Vandaag was het thema van de gespreksgroep ‘hebzucht’. Eerst begon Jan, onze humanistische geestelijke verzorger, met het vertellen van een verhaal met de titel ‘De Japanse Beeldhouwer’. Er waren verschillende leermomenten uit het verhaal te halen. Het verhaal ging over een man die telkens meer wou hebben en dus niet tevreden was met wat hij al had, maar alleen bleef kijken naar wat hem ontbrak. Hierdoor veranderde hij telkens van keuze, en bleef ontevreden. Samen hebben we geprobeerd de moraal van het verhaal naar boven te halen en wat mij betreft is dat aardig gelukt. Later hebben we het nog over het leven na detentie gehad. Over mogelijkheden en beperkingen. Over passief op detentie-ontslag wachten of actief naar mogelijkheden opzoek gaan om een positieve terugkeer in de maatschappij te bevorderen. Alles bij elkaar heeft de gespreksgroep mij vandaag weer aan het denken gezet. Mijn conclusie van vandaag is, laat ik me afleiden door tegenslagen? Laat ik me versterken door te kijken naar wat ik wel heb? Of laat ik me verzwakken door te kijken naar wat ik niet heb?
Impressie van een gedetineerde uit P.I. Lelystad 
|
|
Zondag 5 september 2010
|
