Onschuld

Ik zit onschuldig, dat zei hij keer op keer. Peter zag er eerlijk uit en deed zijn werk al maanden perfect. Hij wilde graag dat ik hem zou geloven. Andere gedetineerden haalden schamper hun schouders op. Ja, hij weer, zeiden ze. We zitten hier echt niet voor zweetvoeten en hij ook niet.

Wat moet je ermee als humanist? Is het humaan of humanistisch om de mens te geloven en niet het systeem? Want welk belang heeft de ander nog om aan zijn onschuld vast te houden als hij toch al veroordeeld is? Of is een zekere distantie vereist en moet je je mening gaan bepalen middels het gesprek? Doet het ertoe, of iemand wel of niet schuldig is?

 >>lees verder

In mei is nr. 4 van de BAJESHUMANIST verschenen. Het blad voor gedetineerden die affiniteit hebben met het humanisme wordt wegens succes gecontinueerd.

 

De BAJESHUMANIST heeft de bedoeling iets van de sfeer van de gesprekken en groepsbijeenkomsten op cel vast te houden.

 >>lees verder

Een wat officiële titel, maar het betekent gewoon bij de detentie. Mensen die zich belangeloos inzetten voor andere mensen die vastzitten of met de gevangenis te maken hebben gehad. Vele mensen, vanuit verschillende levensbeschouwelijke achtergronden, doen dit. Het ministerie van justitie heeft een beleidsstuk geschreven waarin de vele organisaties en contacten beschreven staan. Het is een overzichtelijk en verhelderend stuk.

 >>lees verder

De redactie van de gevangenishumanist beveelt u van harte de nieuwsbrief van Misdaad en Straf aan. Volgens de makers bevat de nieuwsbrief verkorte weergaven van artikelen uit vakbladen van juristen, criminologen, politie en reclassering, en op achtergrondstukken uit andere tijdschriften. M&S besteedt aandacht aan oorzaken van antisociaal gedrag, mogelijkheden voor preventie, effectiviteit van straffen en ontwikkelingen in het strafrecht. De ontwikkelingen in de wetenschap worden gevolgd: resultaten van onderzoek en ontwikkeling van theorieën en visies. 

 >>lees verder

Herstelrecht: een andere kijk op detentie

In 2003 werd het herstelgericht detentie project gestart in P.I. Nieuwegein. Aanleiding was de verbazing van humanistisch geestelijk verzorger Jeanet Jansen over de geringe aandacht binnen detentie voor de verwerking van schuld en de gevolgen van criminaliteit ten aanzien van de slachtoffers en hun omgeving, de samenleving en de dader zelf en diens sociale netwerk. De drempel om te praten over schuldgevoel en de gevolgen van wat ze hebben aangericht, blijkt voor veel daders onoverkomelijk te zijn.

 >>lees verder

Begrip
Als ik de grens aanraak van mijn vermogen
worden mijn zolen even grondig plat
kriebelt er iets boven mijn ellebogen
en begrijp ik: nu begrijp ik wat.

 >>lees verder

Piet Römer, bekent, als rechercheur De Cock uit Baantjer, weet wat gedetineerd zijn is; hij heeft vroeger zelf gevangen gezeten. Ja, acht weken. Ik had geslapen tijdens de wacht. Ik had de wachtpost verlaten tijdens oorlogstijd. Het was 1948. De oorlog was afgelopen, maar er was nog geen vredesverdrag met Duitsland. Hoe het precies zat weet ik niet meer. Ik moet dat nog eens uitzoeken.

 >>lees verder

De TBS is een maatregel die is bedoeld voor veroordeelden die verminderd toerekeningsvatbaar zijn vanwege een stoornis. Er moet een verband zijn tussen de stoornis van de veroordeelde en het misdrijf dat hij heeft begaan. Een veroordeelde krijgt dan een behandeling, die terugkeer naar de maatschappij tot doel heeft. Dat klinkt helder en duidelijk. Maar hoe gaat het in de praktijk en wat doe ik als geestelijk verzorger in een dergelijk systeem.

 >>lees verder

“Zo rond 1900 kende de inrichting Esserheem al geestelijke verzorging. Ds. De Graaf en ds. Germs zetten zich aan de zedelijke opheffing van de landlopers zoals ze waren. Naast het voeren van individuele gesprekken, bezochten ze regelmatig de verblijfzalen, waar ze oog en oor hadden voor de kommernissen van de bewoners. Ze hielden er lezingen met lichtbeelden over allerhande onderwerpen.” Een citaat uit het Pauperparadijs. Een familiegeschiedenis van Suzanna Jansen.  >>lees verder

Balans

Erkenning is niet nodig
als je weet wie je bent
als je ziet met de ogen van een kind
met de bezieling van een mens.

Richard (08-11-09)

 

Als gedetineerde heb ik aan verschillende gespreksgroepen mogen deelnemen. Wat ik goed vind van de humanistische gespreksgroep is dat het om actualiteiten en stellingen gaat, die mij en misschien ook anderen aan het denken zetten. De visie dat de mens voor het grootste deel zijn leven zelf richting kan geven vind ik een mooi uitgangspunt.  >>lees verder

Het Masterplan beschrijft hoe Justitie binnen het Gevangeniswezen de komende jaren omgaat met de vraag naar celcapaciteit.
Staatssecretaris Albayrak van Justitie neemt maatregelen om de wisselende vraag naar celcapaciteit in het gevangeniswezen beter op te vangen. De regionale plaatsing van gedetineerden met het oog op een succesvolle terugkeer in de maatschappij en de dalende behoefte aan cellen vragen om een nieuw en flexibel capaciteitsbeheer.

 >>lees verder

Gedetineerde moeders (maar ook vaders natuurlijk – maar die werden in dit onderzoek niet meegenomen) blijken met verschillende problemen te maken hebben zoals gebrek aan privacy en zorg om de kinderen. De kinderen hebben op hun beurt vaak pyschische of sociale problemen.  >>lees verder

BONJO Belangenoverleg niet-justitiegebonden organisaties) is een belangenvereniging voor ruim 70 vrijwilligersorganisaties, die zich inzetten voor gedetineerden, ex-gedetineerden en hun relaties.
 >>lees verder