1-2-2012

Zelfdoding en levensbeaming in vreemdelingenbewaring

De titel van dit hoofdstuk uit het boek ‘De moed om te zien, Humanistisch raadswerk in justitiële instellingen’ ligt direct zwaar op de maag en nodigt niet uit om te lezen. Echter in de beschrijving door Marjo van Bergen van een ontmoeting met een man in vreemdelingenbewaring wordt je direct gegrepen. Je wordt in het diepe gegooid en krijgt een inkijkje in de wereld van de vreemdelingendetentie. Ze beschrijft een Spaans sprekende man die in de ISO is gezet omdat hij gezegd had dat hij dood wilde. In het Engels en een beetje Spaans ‘Quieres vivir?’ probeert ze hem te bereiken en gelukkig is zijn antwoord ‘si’.

 >> Lees verder

23-1-2012

De Rede tot Passie maken – Humanistisch raadswerk, geïnspireerd door Spinoza

In zijn bijdrage aan de bundel Humanisme en kwaad. Reflecties op het humanistisch raadswerk bij Justitie beschrijft René de Boer, tot eind 2010 werkzaam als humanistisch raadsman bij Justitie, hoe hij zich bij zijn werken met gedetineerden laat inspireren door het denken van Spinoza. Gedetineerden, zo begint De Boer zijn artikel, zijn voor de meeste mensen in de maatschappij onzichtbaar. Wraakgevoelens van burgers ten aanzien van mensen die gruwelijke dingen op hun geweten hebben, liggen hieraan ten grondslag ‘Die criminelen hebben er toch zelf voor gekozen? Stop ze maar ver weg achter die muren!’ is een dikwijls verwoorde gedachte.

 >> Lees verder

11-1-2012

 

Het Humanistisch Verbond heeft de Humanistische Canon opgesteld, een overzicht van teksten dat een overzicht geeft van de geschiedenis en de actualiteit van het humanisme. Eén van de lemma's in de Canon betreft Leo Polak (1880 - 1941): vrijdenker en humanist.

Eén van de vele thema's waar hij betrokken op was, was de vraag naar de nut en noodzaak van straf. Na de voltooiing van zijn rechtenstudie zette hij zich aan de bestudering van het strafprincipe.

 >> Lees verder

3-1-2012

 'Ghevangen te worden is mij gheenen schande / My slechte knecht, t gebuert den meesten van den landen / En al heb dy mijn dienstbaer lichame gevangen / Mijn ziel is vry, geen Mensch mach die vangen noch hanghen'.

Het Humanistisch Verbond heeft de Humanistische Canon opgesteld, een overzicht van teksten dat een overzicht geeft van de geschiedenis en de actualiteit van het humanisme. Eén van de lemma's in de Canon betreft Dirck Volkertsz. Coornhert, van wie bovenstaand citaat is.

 >> Lees verder

3-1-2012

'Kapers op de Kust: Ruimte, kwaad en raadswerk' door Ingrid Hensing

Het kwaad is inherent menselijk. Er zijn voor Humanistisch raadsvrouw Ingrid Hensing geen goede of slechte mensen: “we lopen schade op en we richten schade aan”. Hensing ziet een verband tussen schade/het kwaad en het onzorgvuldig omgaan met ruimte, vooral ruimte van een ander. Daarom neemt zij in haar artikel, ruimte als kernbegrip.

 

 >> Lees verder

12-12-2011

‘Op beperking’ Roland Gerritsen

Roland Gerritsen beschrijft in zijn bijdrage aan de zeer lezenswaardige bundel “De moed om te zien” een bijzondere categorie gedetineerden, namelijk diegenen die “op beperking” zitten.

Deze gedetineerden, zo stelt Gerritsen, staan voor existentiële vragen die zich, vanwege de specifieke omstandigheden, pregnanter aandienen.

 >> Lees verder

7-12-2011

‘Een leven aan scherven’ Anna Nijstad

Nijstad beschrijft in een prettige stijl de casus van cliënt Jochem die gedetineerd is wegens partnerdoding. Een delict waarbij het bij uitstek duidelijk is dat de daad en de detentie een breuk in het bestaan betekenen: er is sprake van een scherp onderscheid tussen het leven ‘voor’ en het leven ‘na’ de daad. Zij beschrijft het proces waarin ze Jochem begeleidt met zijn noodzakelijk zelfonderzoek, een proces waarbij hij langzaamaan steeds meer ‘existentieel’ over zichzelf leert denken.

 >> Lees verder

7-12-2011

Zelf denken, samen leven, daar komt het eigenlijk kort gezegd op aan in het Humanisme 

Het humanisme heeft een lange geschiedenis en kent vele gedaantes. De gedachte “zelf denken, samen leven” drukt mooi en in de kern uit waar het hedendaagse humanisme voor staat. Het humanisme in Nederland organiseerde zich na de WO II, toen werd het Humanistisch Verbond opgericht. Het doel was om ook buitenkerkelijken en de niet-godsdienstigen geestelijk een dak boven het hoofd te bieden. Het humanisme wilde toen, maar ook nu een visie op het leven zijn die mensen inspireert bij de keuzes die ze maken en hen helpt een leven te leiden dat mooi en goed is.

 >> Lees verder

2-11-2011

Vlug schetst naar mijn idee een vrij compleet beeld van zowel de werking van schaamte en schuld, als ook de mogelijkheden voor de raadsman om hier mee aan de slag te gaan. Aan de hand van de casus G. zet Vlug uiteen hoe zijn cliënt verschillende fasen en verhoudingen doormaakt t.a.v. zijn schuld, verantwoordelijkheid en schaamte. Voor het nemen van verantwoordelijkheid is moed nodig. Je moet niet alleen schuld bekennen, maar ook de daarmee verbonden schaamte uithouden. Het indringende gevoel in zijn totaliteit te worden afgewezen door anderen, roept wisselende houdingen bij zijn cliënt op; ontkennen, relativeren, met bravoure rondlopen, alles om de schaamte te bedekken.  >> Lees verder

2-11-2011

OP ZOEK NAAR ZIN,  Het perspectief van existentiële communicatie

In haar verhaal beschrijft José een aantal cases (groepsgesprekken) waarbij ze reflecteert op de inhoud van het humanistisch geestelijk raadswerk en tegelijkertijd het specifieke van ons werk aangeeft, te weten vanuit onze vertrouwensfunctie kunnen toekomen aan (bestaans)verheldering, met daarbij als centraal punt de eigen verantwoordelijkheid van de gedetineerde.  >> Lees verder

22-4-2012

‘No man is an island, entire of itself… any man’s death diminishes me,

because I am involved in mankind’.

 

Bource start haar betoog met een omschrijving van unit 3 in het huis van bewaring waar zij werkt. In dit gebouw verblijven ingeslotenen die om diverse redenen niet mee kunnen draaien in het reguliere regime.

 >> Lees verder

7-9-2011

Leed toevoegen tegenover leed verlichten door medeleven. Oppervlakkig gezien staat het perspectief van de geestelijke verzorging diametraal tegenover het perspectief van de strafinstelling. Zoals de ondertitel aangeeft, gaat Carmen in haar bijdrage in op de morele dimensie van het werken als humanistisch geestelijk verzorger in een strafinstelling. Voor mij ligt in haar bijdrage het accent op de volgende vraag. In hoeverre verdwijnt door haar medeleven en aandacht voor de gedetineerde en zijn ervaren leed, zijn verantwoordelijkheid? Het is immers mogelijk gesprekken te voeren zonder dat het over het delict gaat.

 

 >> Lees verder

31-8-2011

“De Moed om te Zien” is een boek over begeleiding van gedetineerden die een beroep doen op humanistisch geestelijk werk.

In deze bundel laten humanistisch raadslieden aan de hand van casuïstiek zien wat het werk van humanistisch geestelijke verzorging in een instelling van justitie inhoud.

 >> Lees verder

2-8-2011

Gevangenissen zijn een soort eiland in de maatschappij. Heb je iets goed fout gedaan en word je veroordeeld tot gevangenisstraf, dan raak je voor korte of langere tijd uit de maatschappij gesloten. De vooroordelen over gedetineerden kunnen welig tieren doordat de wereld van de justitiële inrichtingen zo gesloten is en gedetineerden hebben na afloop van de straf vaak een stigma. Je hebt je tijd gedaan, je wilt opnieuw beginnen, maar je blijft voor altijd 'ex-gedetineerd': het is een klacht van veel ex-gedetineerden. In Veenhuizen wordt een poging gedaan om gedetineerden meer zichtbaarheid te geven. Dit jaar voert het Veenhuizer toneelgezelschap E Poi een toneelstuk op in samenwerking met negen gedetineerden uit de strafinrichting Bankenbosch.

 >> Lees verder

11-7-2011

- Week tegen de eenzaamheid

- Symposium existentiële eenzaamheid Universiteit voor Humanistiek

Gedetineerd zijn betekent eenzaam opgesloten worden. Natuurlijk is er een dagprogramma en zit men geen 24 uur achter de deur, maar als er om 16:30 wordt ingesloten en 7:30 de volgende morgen de deur weer opengaat, dan zijn dat toch al 15 uren zonder menselijk contact.

Er zijn gedetineerden die dit goed kunnen verdragen. Ze hebben dan vaak een vast programma om de avond mee door te brengen. Toch komt vroeg of laat voor de meesten wel een keer de ontmoeting met de eenzaamheid.

 >> Lees verder

16-4-2011

Op een prachtige zaterdagochtend neemt humanistisch raadsvrouw Barbara de webredactie van ‘Gevangenishumanist’ mee naar PI Alphen aan den Rijn.
 
Na de gebruikelijke veiligheids-checks (piepvrij door de poort!) staan we uiteindelijk binnen. Het is half tien, om half elf zullen de eerste mannen van de afdelingen arriveren voor het bijwonen van de maandelijkse bijeenkomst.  >> Lees verder

23-3-2011

In Nederland is de doodstraf afgeschaft. Abusievelijk wordt weleens aangenomen dat dit verankerd is in het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens, maar dit is niet het geval. De doodstraf is toegestaan mits de wet het toestaat.

In Nederland kan men wel levenslang in de gevangenis zitten. In veel landen betekent 'levenslang' 20 jaar, of 30 jaar, afhankelijk van het land. In Nederland betekent levenslang ook daadwerkelijk: levenslang.

 >> Lees verder

9-3-2011

Na de publicaties 'Zingeving achter tralies', over de geschiedenis van de humanistisch geestelijke verzorging bij justitie, en 'De moed om te zien', over humanistisch raadswerk in justitiële inrichtingen, is er nu een nieuw boek verschenen: 'Humanisme en kwaad. Reflecties op het raadswerk bij justitie'.

 >> Lees verder

16-2-2011

Bezoek: gedetineerden kijken er doorgaans reikhalzend naar uit. Familie of vrienden, het is even contact met iemand die om je geeft. En dat geeft kracht om de detentie door te zetten. Het kan een doel zijn om voor te leven. Het is daarmee ook een richtingaanwijzer naar een betere toekomst. Humaniste Petra Sol onderkent dit en zag in haar inrichting dat bezoek in de praktijk vaak niet mogelijk was.
 >> Lees verder

1-12-2010
 
Maandagavond 29 november hield Prof. dr. Theo de Wit een lezing voor het Humanistisch Verbond te Utrecht. Prof. De Wit is buitengewoon hoogleraar aan het Centrum voor Justitiepastoraat te Tilburg.

De titel van zijn lezing was: Dies Irae, of de secularisering van het Laatste Oordeel. De samenvatting van deze tekst kan u hier op de site lezen. De integrale tekst staat hier.  >> Lees verder

24-11-2010

Onlangs liep fograaf Wim Oskam twee dagen mee met collega Patrick Vlug.

Het resultaat van die twee dagen is hier te zien.